“Er is meer tussen hemel en aarde dan je met het blote oog kunt zien.” Dit is een uitspraak die veel mensen beamen. Het is alleen wel lastig, want als je zelf iets meemaakt: hoe moet je je ervaring beoordelen? Hoe weet je, om maar wat te zeggen, dat je niet gek bent? In die zin is het onthullend wat die internist Pim van Lommel op het spoor is gekomen. Dat er heel veel mensen een bijna-dood-ervaring hebben gehad, maar dat slechts weinigen erover durven te spreken uit angst niet serieus genomen te worden. Terwijl dat allemaal verhalen zijn die vergezichten bieden, waarin dimensies van het bestaan aan het licht komen die wij meestal volslagen negeren.
Ik ben best een hele tijd bezig geweest met de verhalen van vanmorgen. Ik vind ze geweldig. Maar ik kan er niet over preken op de manier waarop je dat over een bijbelgedeelte als dominee vaak pleegt te doen. Ik besef dat preken ergens ook een heel verstandelijke activiteit is. Je probeert iets te doorgronden op het niveau van het verstand. En dat wil ik ook, daar hebben we dat verstand ook voor. Alleen het is niet voor alle dingen het geschikte instrument.
Zo begint deze preek van ruim 10 minuten. De tweede in onze engelencyclus. Het gaat over Numeri 22-24, fascinerende hoofdtukken - zelf eerst even lezen!, en Handelingen 12:1-19, ook geweldig. Kijk ook hier even voor de engelen-kunstwerken.